TE KOOP: Kampioensshirt 2010/2011
Wil je ook zo'n uniek Kampioensshirt met daarop de echte schaal van het Landskampioenschap 2010/2011? Dat kan, voor slechts 15 euro heb je ook zo'n uniek shirt die speciaal voor je wordt gemaakt.
NOS: Handbal: Dalfsen-SEW
RTV Oost: Handbalsters Dalfsen voor het eerst landskampioen
LANDSKAMPIOEN: MizuWaAi/Dalfsen schrijven dankzij zege tegen SEW historie met eerste titel Deze schaal is echt van iedereen
Herman Nijman
DALFSEN - De schaal gaat in de kolkende hal van hand tot hand. Van speelster naar supporter, van de trainer via de manager naar de hoofdsponsor, en weer terug. Het object van begeerte krijgt geen rust en wordt gefotografeerd zoals het niet eerder is gefotografeerd. Het is de totale gekte. Het eerste landskampioenschap van de handbalsters van Dalfsen vormt de inleiding tot een massaal volksfeest, met liters vreugdetranen, danspasjes en drankjes.
Als directeur Hans Landa van het handbalverbond de schaal overhandigt lijkt de Trefkoele op een zwevende UFO. De ontlading is onvoorstelbaar. Pas sinds een paar weken beseft het team van trainer Richard Kuijer dat de hoofdprijs verdiend kan worden. De druk is daardoor wekelijks toegenomen. In de kampioenswedstrijd - die traditioneel niet al te best is - kan Dalfsen het juk van de stress pas diep in de tweede helft afschudden. Drie kwartier lang is het een kwestie van klotsende oksels en een overspannen hartslag.
De sprint van zes goals op rij richting 27-19 is bepalend, omdat SEW in die fase meerdere tijdstraffen incasseert en teveel fouten maakt.
In de enorme euforie, al dansend en springend, dringt bij de dolgedraaide speelsters nauwelijks door wat is gepresteerd. „Dit is een behoorlijk grote roze wolk waar we op zitten. Pas na rust zat er wat overtuiging in ons spel”, verhaalt Nancy Gerritsen grijnzend. „We hebben het heel slim gespeeld”, zegt Fabiënne Logtenberg. In het team dat als geheel progressie heeft geboekt heeft de opbouwster de grootste stappen vooruit gezet, coach Kuijer vindt Logtenberg een international. Maar de jonge speelster (19) veegt die schouderklopjes resoluut aan de kant. „Het is ongelooflijk wat we hebben gedaan. Als team. Voor een stampvolle hal. Dat is ook kenmerkend voor Dalfsen, we hebben het hele seizoen voordeel gehad aan het grote aantal supporters.”
Aanvoerster Petra Kamphorst beleeft met Gerritsen, Marlie Mentink, Karin Roescher en Piëtte van Hoorn in een zee van gele en rode slingers en tussen knallende kurken een onvergetelijk afscheid. Het vijftal krijgt in deel zoveel van de huldiging een apart eresaluut met de gang door een erehaag van jonge handbalsters van de club. „De zenuwen speelden ons in de eerste helft wel parten”, weet Kamphorst. „Na rust stond vooral de dekking een stuk beter. En dan de titel binnenhalen in deze sfeer, dat is fantastisch.”
De grip op de schaal is de kapitein dan allang kwijt, die zwerft ergens rond. Iedereen mag het ronde geval aanraken, zoenen, vereeuwigen en als een triomfator in de lucht steken. En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet. Enkel Wendy Smits (SEW) en Ingeborg Huisken (Hellas) weten uit een vergrijsd verleden wat het is om de beste van het land te zijn. Huisken, de trainster van de keepers die een rentree maakte, beleeft deze titel veel intenser dan de vorige ondanks een bescheiden aantal speelminuten. „Dit hebben we als team gedaan.” Het is een gedachte die ook bij Smits naar boven komt. „Dit is een groep waarin de speelsters elkaar alles gunnen. Er is geen afgunst, we vinden elkaar leuk. En dat komt in een meidenteam weinig voor.
MizuWaAi/Dalfsen - SEW 29-25 (13-15). Scores: Wendy Smits 6 (2 strafworpen), Fabiënne Logtenberg 6 (4), Marlie Mentink 5, Sharina van Dort 4 (1), Petra Kamphorst 3, Muriël Messchaert 2, Nancy Gerritsen 2, Martine Smeets. Bijzonderheid: Dalfsen landskampioen.
Meesterwerk van de mannen Kuijer en Cloo
Herman Nijman
DALFSEN - Manager René Cloo breekt direct na het laatste fluitje, bij trainer Richard Kuijer wellen de tranen op als de volwassen kerels elkaar in de armen zijn gevlogen en even niet meer loslaten. De landstitel is voor de vertrekkende coach en de initiator van tophandbal in Dalfsen de mooist denkbare beloning voor drie jaar snoeihard werken.
Kuijer moet in de finale van het seizoen nog een keer authentiek uit zijn vel springen, omdat de verdediging het een helft lang laat afweten. Binnen de muren van de kleedkamer knettert het, ruim een half uur later zit de hoofdprijs in de tas.„Deze wedstrijd was een waardige finale. En dan komen de emoties wel, het doet je wat”, zegt de coach uit Maarssen. Vakidioot, vakman. In drie seizoenen onder leiding van Kuijer is Dalfsen stap voor stap gegroeid. Van de vijfde naar de tweede naar de eerste plaats. Die prijs bleef maar steeds uit, maar dat is bij deze rechtgezet.
Dit seizoen is voor de gedreven coach grotendeels verpest door de zware schorsing van twaalf wedstrijden, opgelegd vanwege een verbaal conflict met een scheidsrechter. „Daarom is het zo mooi dat Richard op deze manier afscheid kan nemen. Hij heeft wel wat voor zijn kiezen gehad”, stelt Cloo, de aanstichter van het succes.
Dalfsen speelt nog in de hoofdklasse als de manager - in die tijd trainer - in de huiselijke sfeer laat vallen dat hij met Dalfsen een vooraanstaande rol in de eredivisie wil spelen. „Dat was vooral een ballorige opmerking. Toen we de eredivisie haalden in 2007, heb ik wel serieus wat dingen op de achterkant van een sigarendoosje gekrabbeld. Maar dat het allemaal zo snel is gegaan, dat had niemand verwacht.”
Gekscherend roept de hoofdsponsor dat dit pas het begin is van meer moois. De selectie gaat na de zomer vaker trainen. Cloo: „We kunnen straks meer tijd besteden aan dezelfde dingen.” De groep wordt ook verder versterkt.
In het feestgedruis komt de tune van de Champions League voorbij. „We spelen voorronde”, zegt Cloo. „Dan nog een voorronde. Ach, dat zien we wel. Ik heb nu vooral dorst.”
Sprookje MizuWaAi Dalfsen mondt uit in landstitel
Door Eddy Veerman
