7 februari 2011
De handbalsters van Mizu- WaAi/Dalfsen moeten de Europese ambities vergeten na het echec tegen Cercle Nîmes (26-34).
door Herman Nijman -ZWOLLE - Het getteter van een kleine duizend toeters verstomt. Het hoempapa-orkest staakt haar getoeter. De eerste Europese wedstrijd van de handbalsters van MizuWaAi/Dalf sen is koud een kwartiertje oud, als het besef al doordringt dat de ploeg van coach Richard Kuijer speelt voor een kansloze zaak. Het Franse Cercle Nîmes acteert sober en gedegen, maar is vele stappen verder dan de uitdager (26-34).
Dalfsen rondt de eerste vier aanvallen vloeiend af voor een 4-2 marge, maar daarmee zijn ook meteen de grootste pluspunten genoemd. De afwerking schuttert enorm na de vloeiende start. Kuijer heeft bij de analyse in Zuid-Frankrijk geconstateert dat de Franse keepster Katarina Bralo onzeker is bij hoge ballen. „En wat doen wij, we schieten laag en hard. Als je niet goed bent in de afwerking, houdt het heel snel op in Europa.” Dalfsen schiet meer op de paal en de lat dan langs de oren van Bralo.
Met een trieste blik in de ogen moet ook Nancy Gerritsen constateren dat de spanning veel te snel is geweken in het topsportcentrum van Landstede, dat compleet is volgelopen voor de handbalpremière. „Er waren fases waarin het iets beter ging en dan scoorden we ook vlot. Maar je had er niets aan omdat de achterstand al snel vrij groot was. Een voorsprong van zes, zeven doelpunten geeft zo’n ploeg niet zomaar weg.”
De huidige nummer drie van Frankrijk heeft de Challenge Cup al twee keer gewonnen (2001, 2009) en laat zich in de orkaan van lawaai niet uit evenwicht brengen. De Tsjechische Lenka Kysucanova kan haar ongekend hoge gemiddelde van benutte strafworpen (92 procent) verder opschroeven en ook opbouwster Camille Ayglon is niet af te stoppen door de defensie van Dalfsen, die door Kuijer mild als statisch wordt omschreven. De ploeg verdedigt slap, of ten koste van een strafworp.
Af en toe kan de aanhang bij een opleving de toeters laten schallen. Maar het sprankje hoop op een aanvaardbare uitslag is bij rust met een stand van 9-16 al verdwenen, waarna het tweede deel als een formaliteit gezien kan worden.
Vanwege de successen van vorig seizoen - Dalfsen haalde bij haar Europese debuut meteen de kwartfinale - is Kuijers team in deze jaargang direct geplaatst voor de achtste finale. „Dat moeten we nu toch zien als een nadeel, zeker omdat de loting niet meeviel”, beseft Gerritsen. In de vaderlandse competitie zijn de topwedstrijden schaars en wordt Dalfsen maar zelden geprikkeld. Nu moest het en lukte er weinig bij dragende speelsters als Wendy Smits en Martine Smeets.
Dankzij een aantal breaks komt Gerritsen in de tweede helft af en toe in beeld, samen met de stabiele factor Fabiënne Logtenberg. In een sterke fase snoept Dalfsen vier treffers van de grote achterstand af. Maar het zijn druppeltjes op een gloeiende plaat. „Je komt een beetje terug, maar dan incasseren we een straf en is het meteen weer over. Deze tegenstander is ook te slim om alles weg te geven.”
Kuijer overziet een catastrofe. „Een achterstand van drie of vier doelpunten valt goed te maken. Deze marge niet, want ik geloof niet in sprookjes.”
Challenge Cup, achtste finale: MizuWaAi/Dalfsen - Cercle Nîmes 26-34 (9-16).
Scores Dalfsen: Nancy Gerritsen 6, Fabiënne Logtenberg 5, Wendy Smits 5 (3), Petra Kamphorst 4, Sharina van Dort 3, Jolanda Schutte, Marlie Mentink, Martine Smeets. Scores Nîmes: Lenka Kysucanova 10 (6), Camille Ayglon 7.
