Manager René Cloo zegt eerlijk dat hij er op voorhand een hard hoofd in had. Belangrijke wedstrijden heeft Dalfsen dit seizoen immers niet gewonnen, op de stunt van september tegen Hellas na.

Plotsklaps vallen alle puzzelstukjes toch in elkaar, speelt Dalfsen de eerste helft als in een zoete droom en wordt de stelling van Amsterdam compleet ontmanteld. VOC valt finaal en foeterend uit elkaar.

In de titelstrijd heeft de kampioen na het pak rammel in de heksenketel vol toeters (30-22) alleen nog een beter doelsaldo als bonus.

Nancy Gerritsen leeft de eerste dertig minuten als in een roes. Belangrijk voor het gemoed is altijd het eerste schot van de opbouwspeelster. Het is raak. Poging twee en drie zijn ook succesvol. "Dan krijg je het gevoel dat je bijna niet meer kan missen. Dat idee was er bij het team ook, ik werd echt meerdere keren gelanceerd." Voor rust schiet Gerritsen misschien tien keer op doel, negen keer is het bingo. In de tweede helft kan ze dat niet volhouden. Maar dertien doelpunten op de teller, dat gebeurt niet vaak.



In de roes leeft ook keepster Karin Roescher. Ze speelt met nog met een breukje in de vinger. Maar het is nodig, omdat Annick Lipman vanwege medische klachten helemaal niet kan spelen. "Ze heeft het geweldig opgepakt", zegt Kuijer, die over de eerste helft niets heeft te klagen. "Dat was ongekend", klinkt het, denkend aan de verbijsterende marge bij rust (22-10).

Zestig minuten denderen als een sneltrein lukt Dalfsen niet. Binnen een kwartier heeft VOC de helft van de achterstand weggewerkt.

Inmiddels staat Ingeborg Huisken tussen de palen. Ook verre van fit, ze heeft last van de pols. Na acht jaar inactiviteit is de oud-international alleen maar teruggekeerd omdat Dalfsen twee keepsters moet hebben. Voordat de spanning echt vat kan krijgen op Dalfsen keert de letterlijk grote keepster strafworpen van Kim Abdoelhafiezkhan en Debby Bont. Het is precies genoeg om Dalfsen het laatste zetje richting sensatie te geven. Als de ploeg weer een beetje gaat scoren is de winst binnen.



"Ik roep al een tijdje: we kunnen het, we kunnen het. Nu komt het eruit. En als je dan die teamspirit ziet, is dat mooi. Als je dit niveau kan doortrekken doen we echt nog mee voor de hoofdprijs", beseft Kuijer.

Waar Gerritsen de eerste helft op een roze wolk heeft doorgebracht, maakt ze het tweede deel veel bewuster mee. "Even was er de angst. Als wij een voorsprong van twaalf doelpunten kunnen nemen, dat kunnen zij dat ook goedmaken. VOC blijft een beter team, met een bredere selectie. Ze hebben de laatste jaren alles gewonnen. Maar ze gingen al snel mopperen op elkaar, en dan weet je dat je goed zit."

Dat contrast is aan het einde goed te zien. Waar de rode shirtjes hand in hand hossen voor het publiek, zijn de blauwe shirtjes verdeeld. De een boos, de ander gefrustreerd, de derde teleurgesteld. De kansen zijn helemaal gekeerd.